headerbanner

Het gebeurde in het najaar van 1980. Ik was voor het Reformatorisch Dagblad (RD) twee weken op reportage in Israël. Dat werd nog een boeiende reis. Zo discussieerde ik in de soek van Jeruzalem met Palestijnen over de internationale politiek. Dat gebeurde onder het genot van sterkte koffie en het roken van de waterpijp. Maar wat mij altijd het meest bijbleef is een bijzonder kerkbezoek in Tel Aviv.

 Die reis was volgens mij voor een deel betaald door Bank Leumi, welke in 1980 dertig jaar bestond onder die naam. Dat jubileum trok ook Jelle Zijlstra naar Israël. Hij was van 1967 tot 1981 president van de Nederlandsche Bank NV. Over hem straks meer.

Nu wil het geval dat ik door een staking van El Al enkele dagen langer in het land kon blijven dan de bedoeling was. Ik kon op een gegeven moment op zondag terug, maar dat was voor een RD- werknemer onbestaanbaar. Dus zou het maandag worden.

Orgelconcert 

Orgel Immanuelkerk foto Heritage Conservation Project/ WikimediaOrgel Immanuelkerk foto Heritage Conservation Project/ WikimediaDe agenda van The Jeruzalem Post bracht het antwoord op de vraag hoe ik de zaterdagavond zou rondbrengen. Een orgelconcert in de Immanuelkerk in Tel Aviv, de stad waar ik op dat moment verbleef. Eenmaal aangekomen bij de opgegeven locatie zonk de moed me in de schoenen. Het zag er zwart van het volk. De kerk was vol, zo bleek.

Maar daar zag ik plots een bekende: Jelle Zijlstra en zijn vrouw Hetty. Hij riep dat hij president was van de Dutch National Bank en binnen wilde. Enigszins beschroomd tikte ik hem op de schouder, gaf mijn identiteit prijs en sprak uit hetzelfde te begeren.

Het verzoek van Zijlstra werkte als sesam open u uit het verhaal van Ali Baba. Weldra zat ik samen met het echtpaar achteraan op de galerij op een bankje dat hooguit plaats bood aan 2,5 personen. Van het concert herinner ik me niets meer. Wel dat mevrouw Zijlstra een rol chocoladeflikjes bij zich had die we als kerkvoer opsmikkelden.

Zijlstra was orgelliefhebber. Hij bezat een door Van Vulpen gemaakt huisorgel waarop hij zijn vrouw begeleidde als zij zong. Zijlstra kreeg het orgel in 1992 bij zijn afscheid als lid van de raad van bestuur van Sara Lee-Douwe Egberts. Na zijn overlijden in 2001 is het in 2003 door zijn vrouw om niet geschonken aan de Stichting Muziek in Anloo. Daar dient het sinds 2004 als koororgel in de hervormde kerk.

Jelle ZijlstraJelle Zijlstra*Jelle Zijlstra (Oosterbierum, 27 augustus 1918 – Wassenaar, 23 december 2001) was na de val van het kabinet-Cals van 22 november 1966 tot 5 april 1967 minister-president en minister van financiën. In het laatste ambt diende hij ook van 1958-1963. Cabaretier Wim Kan zong in de oudejaarsconference van 1966 het lied “Waar we heen gaan’. Het refrein luidde ‘Jelle zal wel zien’. Kan zong het op de melodie van het lied Yellow Submarine van The Beatles. Het liedje was in Nederland in 1967 een grote carnavalshit. Aantjes was lid van de ARP (Anti Revolutionaire Partij) die in 1980 met de Christelijk-Historische Unie (CHU) en de Katholieke Volks Partij (KVP) fuseerde tot het CDA.