headerbanner

Even nadat de bus Geersdijk is gepasseerd zie ik in de verte molenwieken rondgaan. Een teken dat Wissenkerke niet ver meer is en dat Rinus Verhage de vang heeft losgegooid van De Onderneming. Want ook al heeft hij per 1 januari van dit jaar zijn maalbedrijf beëindigd en sloten tegelijkertijd de deuren van het winkeltje waar vooral zijn vrouw Riet veel tijd in stak; er worden nog vele enden gedraaid.

De Onderneming in vol bedrijfDe Onderneming in vol bedrijf,,Vorig jaar hebben we besloten er mee te stoppen. ‘t Is mooi geweest. Mijn vrouw is 70 en ik ben 68”, vertelt Rinus tijdens ons keukentafelgesprek, waarbij Riet zeer smakelijke koffie serveert. Dat besluit is weloverwogen genomen, want het echtpaar vindt het tijd om een punt te zetten achter het werkzame leven. Nu is er ruimte om te fietsen, te wandelen of op een andere manier te reizen. En dat niet alleen in ons land, maar ook daarbuiten tot bestemmingen als Mexico, de Kaapverdische Eilanden en Israël aan toe.

Hoewel het besluit doordacht is genomen is Rinus tijdens het gesprek ook de eerste die zegt dat het jammer is dat er niet meer wordt gemalen. ,,Dan is de sfeer uit je molen. Maar als het even waait trek ik de molen aan. Dat is leuk voor de mensen hier en voor de toeristen.” Malen is er niet meer bij, omdat een opvolger ontbreekt. Huis en molen staan te koop. Het gemeentebestuur van Noord-Beveland ziet de wieken graag rondgaan, maar de molen kopen en exploiteren is een brug te ver.

Maar Rinus is er de man niet naar om hier over te gaan klagen. Het woonplezier aan de randRiet en Rinus VerhageRiet en Rinus Verhage van het dorp, met twee hectare en een geweldig uitzicht over de mooie einders van Noord-Beveland is dermate, dat hij het niet erg zou vinden om bijvoorbeeld een jaar of vijf hier nog te wonen en De Onderneming voor de prins te laten draaien. ,,Ik ben nu nog gezond en hoop er voorlopig nog een poosje mee te kunnen spelen”, vertelt de molenaar. Tsja, windkracht, dat was en is de passie van Rinus Verhage. Hij heeft nooit gewerkt met de antieke motor. ,,Die was van een dorsmachine en is nog geïnstalleerd door Klaas de Troije. Het ding maakt een geweldig kabaal.” In de molenwereld is het bekend dat Verhage helemaal niets had met windgemalen, ook al stamde hij uit een echte molenaarsfamilie (met Rinus erbij vier generaties) die de Onderneming sinds 1902 bezit.

Toen zijn vader de stellingmolen in de jaren vijftig van de 20e eeuw stilzette en zich helemaal ging richten op het pluimveebedrijf pakten zich donkere wolken samen. De wieken kwamen tientallen jaren niet meer in beweging. Daar kwam verandering in toen vrijwillig molenaar Tonny Mulder (blijft een toepasselijke achternaam) zich op een goede dag in 1980 op het erf vertoonde. Rinus daarover: ,,Vader zei nog, ‘zeker zo’n theoriemannetje’, maar het bleek dat hij serieus was opgeleid. Het klikteBewijs van vakmanschapBewijs van vakmanschap tussen hem en vader. Tonny was timmerman en dat kwam goed van pas. Na het aanpakken van mankementen kreeg hij de molen weer aan de gang.

De komst van Tonny leidde ook tot het herstel van De Onderneming. Het was de bedoeling om een grote restauratie uit te voeren maar daar kwam het niet van, doordat de rijksoverheid slechts in fasen wilde bijdragen. De toenmalige gemeente Wissenkerke vond daarom het risico te groot om de gehele restauratie voor te financieren. Goede raad leek toen duur, maar dat bleek mee te vallen. Een bezoek aan de in de regio zeer bekende burgemeester Piet Wisse van Wissenkerke bracht beweging. Er kwam geld los. Dat leidde tot het herstel van de kap. Vervolgens werd de molen in fasen helemaal pico bello gemaakt. Intussen was Rinus Verhage aangestoken door het molenvirus. Hij beëindigde het pluimveebedrijf en werd beroepsmolenaar. Het molenaarschap werd gecombineerd met ‘het kleinste winkeltje van Noord-Beveland’ (kwalificatie van de VVV).

Rinus had het tij mee. Hij begon met leveringen aan de plaatselijke bakker en breidde de zaak vervolgens uit. In die tijd werd ook het zelf brood bakken populair. Dat hielp natuurlijk ook. Op advies van Jeroen van Dijke van molen Den Haas in Zierikzee (‘daar heb ik veel van geleerd’) werd ook pannenkoekmeel verkocht. In de winkel werden bovendien eieren, klompen en souvenirs aan de man gebracht. Hoewel de landbouw op Noord-Beveland wordt gedomineerd door de akkerbouw maalde Verhage ook veevoer. Dat was vooral bestemd voor particulieren die kippen en paarden houden. ,,Overal pak je een graantje mee”, vat Rinus de zaak samen. Hij was en passant ook diverse jaren de man die de meeste omwentelingen van alleGrondzeiler Landzicht aan de Boomdijk, de tweede molen van het dorp.  De derde, de achtkante grondzeiler De Graanhalm is onder protest gesloopt in 1969Grondzeiler Landzicht aan de Boomdijk, de tweede molen van het dorp. De derde, de achtkante grondzeiler De Graanhalm is onder protest gesloopt in 1969 Zeeuwse molens achter zijn naam kreeg….

Riet laat tijdens het bezoek de ruimte zien waar tot voor kort het winkeltje was. Dat blonk aan alle kanten en was een toonbeeld van Hollandse reinheid. Je kon er van de vloer eten, bij wijze van spreken. Nu het maalbedrijf is beëindigd en het winkeltje gesloten, is het stiller geworden. De dagelijkse aanloop bracht gezelligheid en dat missen beide echtelieden wel een beetje. Maar zodra de wieken hun omwentelingen beginnen te maken is de molen toegankelijk. En dan is, met in het seizoen vele duizenden toeristen in de buurt, belangstelling verzekerd.  

(Ook gepubliceerd in De Windmolen van maart 2017)

KLIK HIER OM EEN REACTIE OP DIT ARTIKEL TE PLAATSEN